Wojciech Górecki / plein-air-painting / malarstwo plenerowe / pejzaż polski

Malarstwo plenerowe

Plener (od fr. en plein air) - malowanie na wolnym powietrzu, bezpośrednio z natury. Malarstwo plenerowe zainicjowane na początku XIX w. w Wielkiej Brytanii, od połowy XIX wieku stało się nieodłącznym składnikiem warsztatu malarzy realistów i podstawą metody twórczej impresjonistów.

(źródo: http://pl.wikipedia.org/wiki/)

O jego pracach pisano - gra świateł rodem z płócien impresjonistów

Niewątpliwa dekoracyjność tych płócien zaprawiona jest szczyptą melancholii.Obrazy Wojciecha Góreckiego wyrażają radość z kolejnego darowanego przez życie dnia. Cykl ten można określić mianem czterech pór roku. Twórcy bliskie emocjonalnie są wiejskie pejzaże, łąka ubarwiona polnymi kwiatami, wodne szuwary, ale także wydmy i widok morza, niebo zmieniające swoje odcienie. Prostota piękna ukrytego w codzienności, bogatej gamie kolorów, w które ubiera się natura, emanuje spokojem, łagodzi uczuciowe sęki duszy.

Górecki jest zdania, że natura była i jest największym natchnieniem artystów, więc i on szuka w niej inspiracji. Górecki jest w Gdańsku jak na razie jedynym poważnym malarzem specjalizującym się w realistycznym pejzażu z gatunku postimpresjonistycznego tzw. pięknego spojrzenia. Jest niezrównanym łowcą tego, co wydawać by się mogło nie do namalowania, co tylko można pieścić zmysłami, czego nawet nie jest w stanie zarejestrować fotograficzna klisza.

W 1999 plener na Syberii, pozwolił mu zmierzyć się z innym powietrzem, innym słońcem, dłuższą niż w Polsce perspektywą powietrzną, wyrastającymi z wody wysokimi górami. Wyrastająca z najlepszych europejskich tradycji sztuka Wojciecha Góreckiego jest równie ważna jak te jej prądy, które starają sie poszerzyć jej granice. Odwracanie się plecami do tradycji niesie natomiast niebezpieczeństwo powrotu do barbarzyństwa. Sztuka Góreckiego przy pozorach eklektyzmu jest współczesną, ambitna próbą przybliżenia tego, o czym wyzbyty harmonii, okrutny wiek XX być może zapomniał.